Nieuwsberichten

Het duurde uiteindelijk tot maandag eer de duiven van Perpignan gelost werden. Een zeer goede beslissing van de organisatoren want het weer de dagen ervoor was erbarmelijk. Hierdoor kregen we een mooie Perpignan te zien waarbij de eerste duiven laat op de eerste avond hun hok bereikten. Omdat de kans zeer klein was dat er eentje in Nossegem ging komen, besloot ik om te passen voor maandagavond. Maar gezien het de laatste van het seizoen was, en we dit jaar nog niet vaak een "echte" overnachting gehad hadden (eigenlijk enkel Pau in ons geval), stond de wekker op dinsdag wel al om 5u, zodat we bij de opening van de wedstrijd in Nossegem naar de lucht zaten te turen. Tegen beter weten in misschien (zie de voorbeschouwing van vorige week), maar in de duivensport weet je maar nooit! Maar helaas, de verwachtingen werden "ingelost". De duiven begonnen te vallen, de prijzen werden verdeeld, maar in Nossegem bleef het stil. Tegen 9u30 was het mooiste van de wedstrijd al verdeeld (Wij zeggen dan dat we aan de 1-punters begonnen zijn), en ik moest natuurlijk nog gaan werken die dag. Dus ik pakte mijn boeltje bij elkaar en reed terug richting Leuven. Om 5 minuten later te horen te krijgen dat er eentje gevallen was. Lap! Zitten we daar 3,5u naar de lucht te turen voor niks, zijn we 5 minuten weg, en dan komt er eentje. Dat noem ik met mijn voeten spelen!

Maar we beeindigen het seizoen dus met een klein prijsje op Perpignan. Het was de 460/21 die zich alsnog op de uitslag plaatste. Het was een duiver die als jaarling nationaal de kop vliegt op die "speciale" Narbonne. Dit jaar mist hij nipt op Pau, vliegt hij nog net een prijsje op Sint-Vincent, en nu dus een prijsje op Perpignan. De vraag is dan wat je met zo'n duif doet. Hij heeft dit jaar 3 kansen gekregen op de zware fond, en kan zich geen enkele keer goed plaatsen. Maar je hebt natuurlijk zijn prestatie van Narbonne vorig jaar, al moeten we ons daarbij afvragen of dit misschien "geluk" was bij de rampvlucht die het was (Is hij net uit de miserie kunnen blijven?). Langs de andere kant is het natuurlijk maar een 2-jaarse en heeft hij nog 2 kleine prijsjes achteraan de uitslag. Er zullen er misschien ook slechtere zijn?!? Enfin, gegeven de omstandigheden (en ook het beperkt aantal oude duiven dat we volgend jaar gaan hebben), zal hij volgend jaar nog zijn kans krijgen. Maar dan gaat het toch wel beter moeten!

Onze tweede duif is voorlopig nog niet thuis. Qua afstamming moest hij het nochtans aankunnen. Het was een zuivere Stijn en Jeroen Rans (Lijn Barcelonaduivin x Sister Jef) en een broer van de 333/21 en 482/21, die op Agen prijs hadden (maar ook misten op Narbonne). Aan de afstamming en kwaliteit van de ouders kan het alvast niet liggen, want deze duiven scoren bij wel bij Stijn en Jeroen (197ste nationaal!). Maar zoals we allemaal maar al te goed weten, duivensport is geen exacte wetenschap en het kan ook niet elke keer prijs zijn. We blijven dus verder zoeken.

En zo komen we meteen bij het einde van ons seizoen. Buiten was snelheidsvluchten voor de jonge duiven zal er niet meer gespeeld worden in Nossegem. Het was een bewogen seizoen, dat spectaculair begon, met de provinciale zeges op Pau en Agen. Maar toen sloeg het weer om, en daarbij waren we de echte topvorm ook kwijt. Daar waar de duiven voorheen als gekken rond vlogen rond het hok, was het nu veel gemoedelijker. Alle pogingen ten spijt, kregen we die vorm niet meer terug op het hok. Op St-Vincent konden we de schijn nog ophouden met een mooie prijs voor onze "topper", maar daarna was het gedaan. Narbonne werd een grote flop, en Perpignan... ja uiteindelijk scoren we daar wat we verwachtten te scoren. Gezien we nog maar 3 jaar zware fond spelen, denk ik wel dat we mogen zeggen dat we soms toch al kunnen proberen om aan de poten te zagen van de tophokken in SansPeurHerent. Maar dat een heel jaar doen, dat is nog te hoog gegrepen. Dat is alvast een doel voor het volgende seizoen, om de vorm langer te kunnen aanhouden, zodat we ook in het tweede deel van het seizoen kunnen proberen te scoren.

Het zal wel weer moeten gebeuren met een beperkte vliegploeg. Als alles zo blijft, en er sneuvelt niemand in de voorbereiding volgend jaar, dan zullen we het grote fondsseizoen aanvangen met (amper) 10 oude duiven. Dan weet je nu al dat de mogelijkheden beperkt zijn. Maar kom, dat zijn bedenkingen voor volgend jaar. Het seizoen is nog maar net gedaan, en we denken al aan volgend jaar. Duivenmelkers... het zijn rare wezens!

We zijn het seizoen begonnen met 20 jaarlingen. Deze waren vorig jaar niet (of zeer beperkt) opgeleerd, dus we wisten dat hier heel snel kuis gemaakt ging worden (zoals elk jaar). Maar dit jaar ging het toch wel heel erg snel. Zo kwamen we aan de eerste fondvlucht (Limoges) met nog maar 6 duiven, en de tweede vlucht uit Libourne werd zelfs aangevangen met maar 4 duiven. Deze 4 duiven kwamen allemaal thuis van Libourne en zullen volgend jaar de eer van het hok mogen verdedigen als 2-jaarse. We hebben ervoor gekozen om dit jaar Narbonne niet te spelen met onze jaarlingen, maar hen ervaring te laten opdoen via Limoges en Libourne. Als je zo'n klein hok bent zoals wij, is er niet de luxe om teveel risico's te nemen met de jaarlingen. Want zelfs nu, zonder Narbonne, blijven er dus amper 4 duiven over, wat meteen een beperking geeft naar volgend seizoen toe. Al is het kaf misschien al van het koren gescheiden, en dat bespaart ons volgend jaar weer op eten, inschrijfkosten en een chipring voor duiven die als tweejaarse dan toch niet zouden komen...

Zoals geweten zijn de voorbereidingsvluchten bij ons van geen tel. We willen enkel dat de duiven op tijd zijn (tussen het midden van de uitslag en pakweg 1u na de afsluiting is goed), en ze moeten er vooral nog goed doorkomen, met goesting. Toch zien we vaak dat het dezelfde duiven zijn die we op ons papiertje noteren. Af en toe zit er natuurlijk een verrassing bij, maar uiteindelijk zagen we al snel welke duiven we wel of niet niet op de fond gingen krijgen. En zo stonden we dus aan de start van Limoges II met 6 duiven (waarbij we moeten zeggen dat we wat vraagtekens hadden bij 2, en ja hoor, die zagen we niet meer terug...). Van de andere 4 konden er zich 2 op de uitslag zetten, en de andere 2 kwamen wat later thuis. Beginnen deden we met de 34ste op 372 duiven in Demer&Dijle. Het was "de 11", een jaarling die we voorheen steevast als een van de eerste jaarlingen zagen toekomen. Uiteindelijk is dit zonaal goed voor een 93ste plaats op 2793 duiven, en ook nationaal is dit meer dan goed met een 429ste plaats op 8970 duiven. Een kwartiertje later kwam de Rosse Libourne er ook nog bij. Ook deze duif was een van de duiven die zich voorheen regelmatig liet zien. 
We keken dus uit wat deze twee duiven konden doen op Libourne en of de andere 2 deze keer wel op de uitslag zouden geraken. We werden echter niet gediend door het weer, want een Libourne bij 1500m geeft toch wat andere duiven vooraan dan een echte "normale" Libourne van max 1200m. En dat zie je ook, met bepaalde hokken die duiven pakken alsof ze naar Noyon aan het kijken zijn... Maar ondanks dat geweld (en de wind), slagen we er wel in om 2 duiven vroeg op de uitslag te krijgen! Even voor half vijf kwam een rosse schicht naar het hok gevlogen. Het was de Rosse Libourne, onze tweede van Limoges. Hij was echt gehaast om thuis te komen en dat zie je ook in de uitslag. Met een 10de plaats in Vlaams-Brabant, een 32ste plaats zonaal en een 197ste plaats nationaal doet hij het meer dan voortreffelijk. Met deze 2 op 2 is hij allesinds de beste jaarling en meteen onze hoop voor Agen '24. Tien minuutjes later kwam er ook nog een tweede duif bij. Deze was duidelijk nog niet vermoeid want hij vloogt nog 3 toeren alvorens naar beneden te schieten. Het was "De 12", die vorige keer op Limoges net na de uitslag was (In de provincie heeft hij nog een van de laatste prijsjes). Ook hij vliegt nog heel goed, met een 24ste plaats provinciaal, 77ste plaats zonaal en een 431ste plaats nationaal (nog per 10-tal). Onze derde, de 608/22, dewelke een nestbroer is van de Rosse Libourne, kwam een dik uurtje na de wedstrijd. Ook op Limoges was hij te laat, maar hij komt er nog altijd wel goed door. Dus ook hij krijgt zijn kans naar volgend jaar toe.

Maar toen deze 3 thuis waren, bleef het wachten op de nummer 4, en dat was uiteraard "De 11", die er op Limoges had gestaan en die toch wel de favoriet was. Het gevoel van teleurstelling dat hij gemist had, veranderde snel naar een gevoel van "dat hij nog maar thuis geraakt". Er waren twee opties, ofwel was hij heel goed misvlogen en zat hij ergens in de Kempen zijn weg te zoeken, oftewel had hij onderweg iets voorgehad. Toen hij gisterenavond bij het vallen van de nacht nog niet thuis was, vreesden we natuurlijk het tweede. Maar toen we deze morgen opstonden en naar het hok keken, zat "de 11" al ongeduldig te wachten om binnen te mogen. Hij was dus gewoon misvlogen en had zich deze morgen herpakt. We zullen het houden op een goede leerschool voor 2024 en zoals gezegd, het belangrijkste is vooral dat hij thuis geraakt is!

Hiermee kwam er dan ook meteen een eind aan het jaarlingenseizoen. We spelen dit jaar nog max 1 of 2 keer zware fond met de oude, maar de jaarlingen mogen alvast hun winterslaap gaan voorbereiden naar 2024 toe! Uiteindelijk blijven er van de 20 starters dus 4 over:
- 609/22: De Rosse Libourne, die 2 op 2 vliegt, en die een zoon is van onze Libourne, die zelf 3x kop vliegt op een (zware) fondvlucht. Langs moederskant is het een vale duivin van Stijn & Jeroen Rans, met de Vale Beauty als grootvader.
- 608/22: De nestbroer van de Rosse Libourne. Vloog geen prijs op de fondvluchten maar heeft zich paar keer al laten zien in de voorbereiding.
- 612/22: De 12 is een zuiver Delstanche (Bierges) duif. Hij is langs vaderskant een halfbroer van de 824/19, die 5x prijs vloog op de (zware) fond en van de 452/21, die vorig jaar op Narbonne vroeg vloog. 
- 611/22: Tot slot de favoriet, die vroeg vloog op Limoges. Hij is een zoon van De Hollander, soort Paul Grolleman, die de vader is van onze Libourne (zie 609/22). Langs moederskant zien we soort Annie & Alex Rans, met duiven die gepresteerd hebben op de zware fond (Marseille, Pau, Narbonne, ...)

Na het succes op Pau en Agen (twee keer Provinciale zege) en het niet spelen van Barcelona (wegens nog niet de juiste duiven hiervoor), was het gisteren tijd voor de derde afspraak van het seizoen: St-Vincent. Uiteraard beseften we maar al te goed dat een herhaling van de resultaten zoals de vorige keren heel moeilijk (of misschien zelfs onmogelijk) zou worden, dus het was in spanning afwachten wat het deze week zou geven. We werden echter niet gediend door de weersomstandigheden. De straffe zuidenwind, gecombineerd met windstoten, maakten dat St-Vincent al voor 19u moest vallen en dat de wedstrijd de dag zelf klaar was. Ondanks dat de wedstrijd nog steeds +900km is, en het dus nog altijd een zeer mooie prestatie is van de duiven die er stonden, betekende het voor ons dat onze "kopman", de St-Vincent genaamd, zijn kansen zag verkleinen. Naar mijn mening is hij beter op een zware vlucht waarbij de eerste duiven tegen de ochtend vallen, getuige Tarbes vorig jaar en Pau dit jaar. Het was dus afwachten wat het zou geven, ook al omdat de andere drie duiven die mee waren nog vraagtekens waren (Twee vlogen voor de eerste keer een fondwedstrijd en de derde had gemist op Pau)

En dat gevoel werd gisterenavond dan ook de waarheid. Toen de eerste duiven aangemeld werden, was er nog geen sprake van een duif in Nossegem. Pas een uurtje in de wedstrijd, dook er eentje op aan het hok. En het was de "kopman" zelf. Hij scoort in het samenspel nog steeds een mooie 9de plaats op 97 duiven, maar provinciaal en nationaal vliegt hij niet meer per tiental. Het is een beetje hetzelfde resultaat als op Pau/Bordeaux '22, waarbij de duiven ook in de vooravond vielen. Op zo'n vluchten heeft hij niet de snelheid om met de eersten mee te zijn. Maar hij bezit dan wel weer de kwaliteiten om er toch te staan, want met dit resultaat boekt hij wel zijn 5de prijs op 5 Zware Fond vluchten (En zo zijn er niet al te veel denk ik dan). Uiteindelijk zijn we uiteraard tevreden met zijn uitslag (en het feit dat hij terug op het hok zit), maar ergens knaagt er toch iets klein en speelt de gedachte "Wat had mogelijk geweest als het een St-Vincent geweest met normale snelheden... Maar dit is ook duivensport natuurlijk en daar moeten we ons bij neerleggen.

En als het mindere omstandigheden waren voor de kopman, kon het misschien betekenen dat de andere 3 wel een betere kans maakten? Jammer maar helaas was dit ook niet het geval. Uiteindelijk pakken we net voor het donker nog een tweede duif, die lokaal nog een klein prijsje pakt, maar provinciaal er niet meer opstaat. Het was de duif die op Pau gemist had, en die vorig jaar op die "befaamde" Narbonne vroeg gevlogen had. Het is een inteelt naar onze Libourne (https://www.thumas.be/duiven/web/crack/libourne). Over de Libourne gesproken, langs vaderskant komt die voort uit een duiver van Paul Grolleman, en laat deze laatste nu gisteren geschitterd hebben met een 1ste nationaal NL op deze Sint-Vincent (ook goed voor een 5de internationaal). Dikke proficiat nogmaals!

De andere twee duiven, die voor de eerste keer vlogen, zijn tot nu nog niet thuis geraakt. Hopelijk kunnen ze vandaag nog de weg naar het hok terugvinden. Anders betekent dit sowieso dat er dit jaar enkel nog Narbonne gespeeld zal worden (Al gaan we ook nog naar Libourne met 4 jaarlingen). Voor Marseille deze week passen we sowieso (wegens ook gewoon geen duiven meer over hiervoor). En de deelname aan Perpigman zal dus afhangen of er nog 1 of 2 duiven van St-Vincent de weg naar huis terug vinden. Op naar de volgende vlucht!

Toen we vorige week de provinciale palm binnen haalden op Pau, gingen we ervan uit dat we meteen het hoogtepunt van ons seizoen gehad hadden. We zijn realistisch genoeg om te beseffen dat zo'n mooie prestatie echt niet vanzelfsprekend is met onze kleine kern van duiven en dat we er nooit vanuit mogen gaan dat eenzelfde prestaties terug behaald zullen worden. Zeker gezien er deze week 4 "onbekende" tweejaarse duiven meegegeven werden op Agen. We begonnen de avond dus met de hoop op 1 of 2 mooie prijsjes. Man, wat zouden deze verwachtingen meer dan ingelost worden gisterenavond...

Maar dus eerst over de duiven die mee waren. Zoals vorige week al gezegd, waren het tweejaarse duiven die tot op gisteren nog geen zware fondvlucht gevlogen hadden. Twee van hen hadden wel Libourne gevlogen, terwijl de andere twee vorig jaar op Brive mee geweest waren. Het was dus nog een groot vraagteken of ze de verdere afstand aan zouden kunnen. Qua afstamming zouden ze het zeker moeten aankunnen, want 3 van de 4 duiven waren 100% Stijn en Jeroen Rans. Toen we drie jaar geleden beslist hadden om over te schakelen naar de zware fond, mochten we op uitnodiging van Stijn en Jeroen volledig belangeloos een aantal van hun (top)duiven lenen om jongen van te kweken. Zo kregen we alvast een mooie start met duiven waarvan de (groot)ouders bewezen hebben het zware werk aan te kunnen. Wetende wat voor melkers ze zijn, misschien wel DE referentie in België voor de zware fond, is dit ongelofelijk om te zien. In dit klimaat van een meer en meer professionaliserende sport, waarbij geld meer en meer een prominente factor begint te spelen, zijn er nog steeds topmelkers die de "kleine hobbyspeler" een warm hart toe dragen. Waarvoor nog eens duizendmaal dank, Stijn en Jeroen Rans!

Terug naar gisterenavond dan. Door de info vanuit Frankrijk, wisten we dat de duiven rond 19u gingen vallen. Na de snelle avondhap, zaten we dan ook klaar om de duiven te zien vallen. Normaal gezien vallen er in Brabant eerst duiven op de kleine punten, en gezien die er nog niet waren, verwachtten we nog niet echt een duif. Tot mijn vader ineens een duif naar beneden zag komen. Hij kwam een beetje teveel uit het Oosten, maar we wisten meteen dat dit een vroege duif moest zijn. Eenmaal van de eerste verbazing bekomen, deden we de online aanmelding op Anons. En wat er toen op het scherm kwam, was ongezien. We stonden zowaar op de 1ste plaats in de nationale aanmeldingslijst. Uiteindelijk was het snel duidelijk dat er duiven sneller waren, maar op het einde van de avond staan we toch maar mooi op de 5de plaats in de nationale uitslag (Meteen ook goed voor een 2de in de zone, een 1ste provinciaal en uiteraard ook een 1ste in het samenspel)!

We waren al dolblij met dit resultaat, maar het was nog maar het begin van een dolle avond. Met ongeveer 20-30minuten tussenpozen, vielen onze drie andere duiven op de plank. De tweede vliegt zelf een topuitslag met een 50ste nationaal, en ook de derde duif vliegt nog per tiental. De laatste vliegt midden van de uitslag. We konden dus om 20u30 de hokken dicht doen. Wetende dat er op dat moment nog veel prijzen te verdelen waren, was dit toch even een raar en onwezenlijk gevoel! Een gevoel dat we in al die jaren toch nog niet vaak hadden meegemaakt...

Als we even kijken naar de duiven die dit resultaat neerzetten:
- 336/21: Onze 5de nationaal komt langs vaderszijde voort uit een blauwe kweker die we verkregen hebben bij Delstanche uit Bierges. Zijn stamboom zit vol met zware fondbloed (Cor De Heijde, Ballman, Delhove A&S)! Langs moederzijde is het nog een dochter van onze topduif "De Johan". Dit verklaart volgens ons waarom deze duif een slimme duif is. Op de korte voorbereidingsvluchten was de 336/21 ook altijd een van onze eerste duiven, en vorig jaar op La Souterraine vloog hij ook al een heel goede prijs. We hadden onze twijfels over de verdere vluchten, maar op deze Agen laat hij toch zien dat hij 820km aankan. Al moeten we nu ook kijken of hij een (moeilijke) Narbonne zal aankunnen... We hebben wat twijfels als het gaat over de uithouding van de "Johanduiven", maar de 336/21 mag diegene zijn die onze twijfels mag laten verdwijnen...
- 482/21 en 333/21: Deze duiven vliegen respectievelijk de 50ste en 452ste nationaal. Het zijn twee broers die gekweekt werden uit de duiven van Stijn en Jeroen Rans. Langs vaderszijde zien we inteelt naar hun befaamde Barcelonaduivin. Langs moederskant vinden we een zus van hun topper "Jef" terug. Dit resultaat doet het beste verhopen voor Narbonne, want van deze afstamming zijn we wel zeker dat ze de echte zware fondvluchten aan zullen kunnen!
- 492/21: Onze 4de duif ten slotte is ook een 100% Rans-duif. De vader is de Vale Beauty (419/18), die gekoppeld werd met een duivin uit Stan x Linn, twee duiven die in 2020 nationaal vroeg (top-15!) vlogen op Marseille.

Nu al het stof wat gezakt is, dringt het vooral door dat we een week na de provinciale zege op Pau, terug een provinciale palm binnen gehaald hebben. Tegen alle verwachtingen in was Pau toch niet het hoogtepunt van het seizoen, maar is dit Agen geworden. Maar ook deze week blijven we mooi met onze voeten op de grond. Deze successen kunnen zo voorbij zijn, dus we moeten hard blijven verder werken, en vooral er niet van uitgaan dat de komende vluchten terug zo'n resultaten zullen geven. Trouwens, over de volgende vlucht gesproken, dat zal bij ons Sint-Vincent worden en niet Barcelona. Zoek volgende week dus niet achter "Thumas" op de aanmeldingslijst, want we zullen geen duiven meegeven. We zijn van mening dat dit nog een ander soort duif vereist, en die hebben we dit jaar nog niet op ons hok zitten! Dus de volgende afspraak over 2 weken voor Sint-Vincent. Wat dit zal opleveren, zullen we dan wel weer zien, maar de dubbele provinciale overwinning, dat nemen ze ons toch al niet meer af!

Nadat we gisterenavond twee uur tevergeefs naar de lucht getuurd hadden (De eerste duiven zaten duidelijk in West-Vlaanderen, combinatie van de wind - de kustlijn - en volgens mij ook een voordeel qua "lang licht" als de eerste duiven tegen 22u vallen), waren we deze morgen iets na 5u weer op post in Nossegem. Na een ontbijt en een broodnodige kop koffie, zagen we op Anons de eerste duiven vallen. Ze vielen echter niet dik en in onze provincie viel er al helemaal geen duif op een plank. Tot de klok 6u33 aangaf. Ineens zag mijn vader een duif aankomen en een klein toertje later zat deze binnen en kwam de naam "Thumas Thierry en Bart" bovenaan de aanmeldingslijst in Vlaans-Brabant. Het was onze eerste getekende, De Sint-Vincent. Het is al een redelijk bewezen duif want hij scoorde al een 3 op 3 op de zware fond met een 36ste nationaal op Tarbes vorig jaar als voorlopige hoogtepunt. Maar uiteraard zitten er in onze provincie nog kleppers (Ja Stijn en Jeroen, we kijken onder andere naar jullie 😛), en ook de verre afstanden hadden nog ruim de tijd om ervoor te komen. Maar een 40min later was het duidelijk, er ging niemand meer voorbij geraken! Onze eerste provinciale palm op de zware fond was een feit.

Gezien de kleine korf waar we mee spelen, is het geen sinecure om op te boksen tegen alle goede hokken in het samenspel en/of de provincie. Gezien we maar een 50-tal jongen per jaar kweken, is de vijver niet zo groot om uit te vissen. Maar af en toe zit er dan toch eentje bij die voor mooie momenten zorgt. En dat is dus nu voor de 4de keer de Sint-Vincent. Voorlopig wordt hij afgevlagd op een 1ste plaats Demer&Dijle, 1ste plaats Vlaams-Brabant en een 30ste plaats nationaal! Het is een duiver die langs vaderszijde het beste van onze oude (fond)soort laat zien, met onder andere Speltdoorn bloed, de Johan en de 61. Aan moederszijde vinden we Stijn & Jeroen Rans terug, met oa. hun Perpignanduivin (244/14). Dat is uiteraard het zware fondbloed dat er mee voor gezorgd heeft dat de Sint-Vincent er vandaag weer stond!

Maar het was niet allemaal perfect. De andere 2 duiven konden zich niet in de prijzen spelen. Het zijn natuurlijk maar 2-jaarse duiven, dus ze moeten hun kans nog krijgen. Het waren nochtans twee duiven die vorig jaar als jaarling een heel goede prijs op Narbonne gehaald hadden (En waar we dus het meeste van "verwachten", zie mijn vorige post). Maar we weten allemaal wat voor rare vlucht Narbonne was... Het is dus nog maar de vraag of het een toevalstreffer was, of dat er toch nog iets meer inzit. Allesinds is onze tweede getekende (460/21) een paar uur na het sluiten van de uitslag thuis gekomen. Hij zal nog zijn kans krijgen op een van de komende vluchten. Onze derde getekende is jammer genoeg nog aan het vliegen. Hopelijk kan hij zich nog herpakken en thuis geraken zodat ook hij nog een kans op eerherstel heeft.
Voor volgende week richten we onze pijlen op Agen. Dat is de vlucht waar we vorig jaar uit konden pakken (1ste, 2de en 7de Demer&Dijle, goed voor oa 76ste nationaal). Al denken we dat het dit jaar mogelijk wel wat minder zal zijn. We zullen er namelijk naartoe gaan met 4 2-jaarse duiven die nog niets bewezen hebben op de zware fond. Het zijn dan ook grote vraagtekens. Aan de bloedlijnen zal het niet liggen, veel beter fondbloed kan je bijna niet krijgen, maar dat is natuurlijk geen garantie op succes. We zullen dus al blij zijn met een paar mooie prijsjes. Maar het succes van deze week, en de bijhorende schitterende start van het zware fondseizoen...dat nemen ze ons toch al nietaf!

Zoals sommigen van jullie al weten, spelen we in Nossegem niet langer meer op de (kleine) fondvluchten, maar hebben we ons sinds vorig jaar toegelegd op het zwaardere werk. Dat mag letterlijk genomen worden want als alles blijft zoals het vandaag is, dan zal de naam Thumas dit jaar geen enkele keer opduiken op een (kleine) fondvlucht voor oude duiven! Er zijn meerdere redenen waarom er gekozen is om deze switch te maken, en we gaan hier niet te ver over uitwijden, maar laat ons het alvast simpel stellen; Het is echt niet meer normaal dat duiven elke week de korf ingaan voor zware +600km vluchten, en dan ook nog eens elke keer de kop blijven vliegen. Voor sommigen hier enige vorm van dopinginsinuatie achter zoeken, dat is het niet. Maar het is wel een vaststelling van een sport op twee snelheden. En voor ons is en blijft het vooral een leuke hobby!

En zo zijn we dus aangekomen bij het eerste weekend dat er echt gaat toe doen. Komende vrijdag zal, als het weer het toelaat, de vlucht uit Pau gelost worden, en dit zal een van de 5 (max 6) afspraken zijn waar we paraat moeten zijn. Maar zoals kenners wel weten, een overstap naar de zware fond maak je niet zomaar, en het zal in het begin zeker veel pluimen kosten. Dat hebben we vorig jaar meteen kunnen zien. Alhoewel er een paar mooie resultaten geboekt zijn (3 op 4 op Pau, topuitslag op Agen en de 4de op Sint-Vincent), zijn er toch veel duiven achter gebleven. Onder andere de rampvlucht van Narbonne hakte er duchtig op in, al zijn we in de weken ervoor ook een paar van de oude duiven kwijt geraakt. En zo komen we dan in de situatie dat van de 11 oude duiven van vorig jaar startten, er maar 1 meer overblijft: De Sint-Vincent (834/19).

Gelukkig heeft deze laatste al wat bewezen. Op dit moment heeft hij een 3 op 3 op de zware fond, met als uitschieter een 4de Demer&Dijle op Sint-Vincent/Tarbes vorig jaar, meteen ook goed voor een 36ste nationaal tegen 2899 duiven. Hij zal dan ook de kopman worden van het team. En beginnen mag hij komende vrijdag op Pau. We hopen dat we op hem kunnen rekenen en dat we er een 4 op 4 van kunnen maken. Samen met hem zullen nog 2 andere duiven zich een weg naar huis zoeken. Beide zijn tweejaarse duiven die vorig jaar een vroege prijs hadden op Narbonne. Op basis van dat resultaat hopen we natuurlijk dat ze er ook dit jaar kunnen staan, maar dat is natuurlijk afwachten. Sowieso is het altijd te bekijken of een tweejaarse duif kan bevestigen, en al zeker na de rampvlucht uit Narbonne vorig jaar. Komende zaterdag zullen we alvast meer weten.

Naast deze drie duiven zijn we het seizoen gestart met nog 8 andere tweejaarse duiven (waarvan er nog 6 overblijven). Deze hebben geen Narbonne gezien. Een deel hiervan heeft Libourne gevlogen, voor een aantal anderen zal het dit jaar de eerste kennismaking worden met verdere vluchten. Hier staan dus zeker nog veel vraagtekens achter, vooral omdat onze "New Libourne", dewelke vorig jaar als jaarling 5de D&D op Libourne vliegt, gesneuveld is op een van de eerdere vluchten. Toch wel een ferme tegenvaller, en dat maakt dat we met redelijk wat vraagtekens het tweeluik Agen en Sint-Vincent zullen aanvangen.

Maar time will tell, en Rome is ook niet gebouwd op 1 dag. Laat ons vooral hopen op een leuk en sportief seizoen voor iedereen. En ondertussen bouwen we verder om ook op de grote fond ons mannetje te staan (Tussen al dat geweld van de gebroeders Rans, Hok Rommelaere, Rans Alex en Annie, ....). En zijn we dusook al bezig met de volgende generatie klaar te stomen, maar de jaarlingen zullen pas later op het seizoen echt in actie komen. Meer daarover later 😉